نقش اعتماد در زندگي زناشويي/ بدگمانی انسان را تباه می کند

اعتماد از كلمه عمد و عماد اشتقاق يافته است و عماد در زبان عربي به ستون و تكيه گاه اطلاق مي شود. همان طوركه ستون ها با يكديگر پيوند و اتصال مي يابند تا سقف و طاق خانه بر آنها استوار گردد، ما نيز وقتي كه به كسي اعتماد مي كنيم، يعني به او تكيه كرده او را تكيه گاه خود قرارمي دهيم.بديهي است كه بر اثر اعتماد و اطمينان است كه كاري را به كسي مي سپاريم و هيچ گونه تزلزل و دغدغه خاطري به خود راه نمي دهيم.

يكي از اصول اوليه زندگي اجتماعي، اعتماد داشتن افراد به يكديگر است. اگر افراد جامعه اي نسبت به يكديگر اعتماد و اطمينان نداشته باشند، كار و تلاش در چنين جامعه اي دشوار و در مواردي ممتنع خواهد بود. به عبارت ديگر اگر اطمينان و اعتماد در جامعه اي وجود نداشته باشد، هيچ خانواده اي فرزند خود را به مدرسه نخواهد فرستاد، هيچ بيماري به پزشك مراجعه نخواهدكرد و هيچ فردي سوار اتوبوس نخواهدشد، زيرا چرخهاي زندگي بر محور اعتماد و اطمينان افرار نسبت به همديگر گردش مي كند.

يكي از نهادهاي اصيل اجتماعي كانون خانواده است. بحث دراين است كه زن و شوهر بايد در همه ابعاد زندگي، خواه بعد مالي و يا بعد ناموسي به يكديگر اعتماد داشته باشند تا بتوانند زندگي مشترك خانوادگي را اداره كنند. معناي واقعي زندگي مشترك كه سكون و آرامش است در چنين محيطي ملموس خواهد بود.

به طور كلي در هر محيطي كه روح بدگماني و سوء ظن راه يافته باشد، اضطراب و تشويق در آن حاكم خواهد بود و در اينجا ذكر دو نكته اساسي ضروري است: يكي اينكه زن و شوهر براي وصول به اعتماد و اطمينان كامل نسبت به يكديگر در درجه اول موظف هستند از انجام هر نوع رفتاري كه موجب توهم و سوءظن مي شود، شديدا اجتناب كنند و همچنين از ابراز كلمه و يا جمله اي كه در طرف مقابل شك و ترديد ايجاد مي نمايد، پرهيز كنند چرا كه هيچ موجودي مانند انسان حساس و ظريف نيست. حتي شوخي كردن هاي نابجاي زن و مرد مي تواند در مواردي بذر بدبيني و سوظن را در دل طرف مقابل بكارد و پس از گذشت مدت زماني زن و شوهر نسبت به يكديگر بدگمان و بدبين گردند.

نكته دوم اينكه بر اساس حساسيت ها و ظرافت فوق العاده انسانها، در دين اسلام به همه مسلمانان دستور داده كه در برخورد با امور مشكوك، بلافاصله آنها را به طور صحيح و منطقي توجيه نمايند و از ظهور و بروز هر نوع وسوسه اي شديدا جلوگيري به عمل آورند. از امام جعفر صادق(ع) نقل شده كه فرمودند: هرگاه فردي رفتار مشكوكي را مشاهده كرد، بلافاصله بايد عمل انجام دهنده را به طور معقول و منطقي توجيه نمايد و اگر از انجام چنين عملي عاجز است بداند كه آلودگيهاي روحي او را از توجيه و حمل بر صحت بازداشته است، لذا شايسته است كه چنين شخصي به حال خود بگريد.

خانواده ها با به كارگيري دستورهاي ارزنده اسلامي بايد از بروز و نفوذ هرنوع سوء ظن و بدگماني خود را مصون نگاه دارند و نگذارند به صفا و صميميت خانوادگي لطمه وارد شود. خداوند در مورد بدگماني در سوره حجرات، آِيه 21 مي فرمايد: برخي از گمانهاي بد،گناه و معصيت به شمارمي آيند، گرچه به زبان آورده نشوند. حضرت علي(ع) نيز در اين باره مي فرمايد: هر گز گمان بد نبري، چه گمان بد عبادت را فاسد و گناهان را سنگين تر مي سازد. حضرت علی(ع) در فرازي ديگر مي فرمايد: يعني هركه درباره ديگران سوظن داشته باشد، باطن و سريره اش زشت و آلوده است.

هدف اساسي از ازدواج وصول به سكون و آرامش است و بديهي است كه اين هدف وقتي تحقق مي يابد كه زن و مرد نسبت به يكديگر اعتماد داشته باشند. در برخي از روايات اسلامي در باب ويژگي هاي همسر خوب چنين آمده است: زن شايسته كسي است كه وقتي همسرش به مسافرت مي رود با دقت و اهتمام از ناموس و اموال او جدا مراقبت به عمل آورد. طبعا اين گونه پاسداري وقتي انجام مي گيرد كه زن و شوهر با همه وجود به يكديگر اعتماد و اطمينان داشته باشند.

زندگي خانوادگي يك نوع مشاركت است و اولين و اساسي ترين شرط در شركت ها، اطمينان و اعتماد شركاء نسبت به يكديگر مي باشد. در نتيجه پايه و اساس هر نوع رابطه اي اعتماد و اطمينان مي باشد بديهي است كه در رابطه زناشويي زن ومرد بايد زمينه هاي اعتماد را براي يكديگر فراهم كنند كه حتي كمترين خللي در صفا و صميميت آنان وارد نشود.  

کلید واژه های مطلب:
بدگمانی
|
اعتماد
|
خانواده
|